شب بارانی

امشب دوباره پنجره بوی تو می‌دهد
باران به کوچه‌های دلم روی تو می‌دهد
شب، شانه بر سکوت خیابان نهاده است
هر قطره‌اش نشانی از اندوه تو می‌دهد
مهتاب پشت ابر، غریبانه گم شده است
این آسمان به گریه‌اش آبروی تو می‌دهد
در کوچه‌های خیس، قدم می‌زنم هنوز
هر ردّ پا به خاطره‌ام بوی تو می‌دهد
فانوس خانه خسته است و خاموش و بی‌قرار
این شام بی‌ستاره خبر از موی تو می‌دهد
باران ببار، شاید از این بغض بی‌امان
یک قطره‌اش به چشم من آرامشی دهد
من مانده‌ام و خاطره‌هایی که نیمه‌شب
در گوش خسته‌ام غزل از گفت‌وگوی تو می‌دهد
ای کاش صبح، پنجره را باز کنی
شاید طلوع، مژده‌ای از سوی تو دهد.